Κυρώθηκε χθες από τη Βουλή η επικαιροποιημένη σύμβαση μεταξύ του Ελληνικού Δημοσίου και της Hellenic Train, η οποία, όπως επισημαίνεται, «σηματοδοτεί μια καθαρή αλλαγή σελίδας για τον ελληνικό σιδηρόδρομο: από τις γενικές δεσμεύσεις, σε υπογεγραμμένες υποχρεώσεις με χρονοδιάγραμμα, έλεγχο και κυρώσεις».
Η νέα συμφωνία, την οποία υπέγραψε ο αναπληρωτής Υπουργός Υποδομών και Μεταφορών, Κωνσταντίνος Κυρανάκης, προβλέπει –σύμφωνα με την ανακοίνωση του υπουργείου– επενδύσεις συνολικού ύψους 420 εκατ. ευρώ. Από αυτά, τα 308 εκατ. ευρώ αφορούν την «προμήθεια 23 ηλεκτροκίνητων τρένων – την πρώτη αγορά νέων συρμών στη χώρα μετά το 2004 – και 112 εκατ. ευρώ για υποδομές συντήρησης, αμαξοστάσια και ψηφιακά συστήματα».
«Για πρώτη φορά, η σύμβαση προβλέπει ρήτρα καταγγελίας: αν τα νέα τρένα δεν έχουν παραδοθεί και τεθεί σε κυκλοφορία έως το 2027, το Δημόσιο μπορεί να λύσει τη σύμβαση. Παράλληλα, αυστηροποιούνται οι ποινές για καθυστερήσεις, ακινητοποιήσεις και πλημμελή συντήρηση, ενώ διπλασιάζονται οι αποζημιώσεις των επιβατών σε περιπτώσεις σοβαρής διαταραχής των δρομολογίων», επισημαίνεται χαρακτηριστικά.
«Κομβική αλλαγή αποτελεί και η ψηφιακή παρακολούθηση των δρομολογίων, μέσω συστήματος γεωεντοπισμού, που αντικαθιστά το σημερινό έγχαρτο και μη διαφανές καθεστώς, ενισχύοντας για πρώτη φορά τη λογοδοσία σε πραγματικό χρόνο. Η σημερινή κύρωση στη Βουλή έρχεται ως συνέχεια της συμφωνίας προθέσεων που υπεγράφη, τον Μάιο του 2025, μεταξύ της Ελληνικής Κυβέρνησης και της μητρικής εταιρείας της Hellenic Train, Ferrovie dello Stato, παρουσία των Πρωθυπουργών Ελλάδας και Ιταλίας. Το σύνολο των επενδύσεων χρηματοδοτείται από την ιταλική πλευρά», αναφέρεται στην ίδια ανακοίνωση.
Ο Αναπληρωτής Υπουργός Υποδομών και Μεταφορών, Κωνσταντίνος Κυρανάκης, δήλωσε: «Με την έλευση των νέων συρμών και την ολοκλήρωση των έργων στον άξονα Αθήνα – Θεσσαλονίκη, ο στόχος είναι ο χρόνος ταξιδιού να μειωθεί σε κάτω από 3,5 ώρες, ενισχύοντας την ανταγωνιστικότητα του τρένου και αποκαθιστώντας σταδιακά την εμπιστοσύνη των πολιτών. Η σημερινή ψήφιση δεν αφορά απλώς μια σύμβαση. Αφορά το αν ο ελληνικός σιδηρόδρομος περνά, επιτέλους, από τα λόγια στους κανόνες – και από την ανοχή στη συνέπεια».
