Επίθεση κατά του πολιτικού συστήματος εξαπολύει η Μαρία Καρυστιανού σε συνέντευξη που παραχώρησε στο Down Town Κύπρου, όπου το χαρακτηρίζει «διεφθαρμένο» και αναφέρεται στο νέο πολιτικό εγχείρημα που βρίσκεται υπό διαμόρφωση.
Αναφερόμενη στο νέο πολιτικό εγχείρημα, η Μαρία Καρυστιανού εξηγεί ότι πήρε την απόφαση να μπει ενεργά στη μάχη «για να μην έχω τύψεις ότι δεν αντιμετώπισα το σάπιο σύστημα», ενώ χαρακτηρίζει τις μαζικές συγκεντρώσεις για τα Τέμπη ως «μια επανάσταση της κοινωνίας απέναντι στη διαφθορά».
Παράλληλα, αναλαμβάνει προσωπικό μερίδιο ευθύνης για το δυστύχημα, δηλώνοντας ότι «φταίω, γιατί επέτρεψα στους πολιτικούς να απαξιώσουν τη ζωή μας» και προσθέτοντας πως «με την ανοχή μου, η χώρα μας έγινε η πιο διεφθαρμένη στην Ευρώπη».
Μιλώντας για την κόρη της, Μάρθη, που έχασε τη ζωή της στο σιδηροδρομικό δυστύχημα, περιγράφει: «Ξαφνικά, ένα χρόνο μετά το δυστύχημα, όταν τη σκέφτηκα, μου παρουσιάστηκε με φτερά – σαν άγγελος. Από τότε, την έχω έτσι στο μυαλό μου. Αισθάνομαι ότι θα ήθελε να δώσω έναν αγώνα, για να δικαιωθεί η ψυχή της».
Ολόκληρη η συνέντευξη της Μαρίας Καρυστιανού:
“Πώς ήταν οι μέρες των εορτών για εσάς;
Οι ημέρες των γιορτών είναι εξαιρετικά δύσκολες. Πρόκειται για τη δυσκολότερη περίοδο, κάτι που –το αντιλαμβάνομαι– έρχεται σε πλήρη αντίθεση με αυτό που θεωρείται «φυσιολογικό». Είναι όμως μια πραγματικότητα με την οποία έχω συμφιλιωθεί: γνωρίζω ότι έτσι θα κυλήσει το υπόλοιπο της ζωής μου και προσπαθώ απλώς να μη με εξαντλεί ολοκληρωτικά. Το βιώνω, αλλά με την αξιοπρέπεια και τη δύναμη που απαιτείται.
«Συμβιβάζεται» κανείς με το πένθος;
Θεωρώ πως ναι, με την έννοια ότι πρόκειται για μια νέα συνθήκη και για τη νέα πορεία που έχει πάρει η ζωή μας. Έτσι θα είναι από εδώ και στο εξής. Παρότι ακούω συχνά να λένε πως «ο χρόνος απαλύνει τον πόνο», δεν πιστεύω ότι αυτό ισχύει σε αυτή την περίπτωση. Ίσως απλώς τον καθιστά πιο ανεκτό… Εμείς έχουμε χάσει ένα κομμάτι της ψυχής μας, κάτι μέσα μας λείπει – και γι’ αυτό δεν θα είμαστε ποτέ ξανά ολόκληροι. Θα ζούμε για πάντα με αυτό. Ξέρω πως δεν θα ξαναδώ μπροστά μου το παιδί μου, πως δεν θα την αγκαλιάσω ξανά, πως δεν θα ακούσω ποτέ ξανά τη φωνή της, πως δεν θα δω το όνομά της να εμφανίζεται στο τηλέφωνο. Κι όμως, είμαι εντάξει. Είμαι εντάξει με αυτόν τον πόνο.
Πώς γίνεται αυτό;
Γιατί κι αυτά είναι δικά της. Και ο πόνος που αισθάνομαι είναι επίσης κάτι που μου ανήκει μέσω εκείνης. Και ξέρετε, πρέπει να κρατήσω κάτι δικό της στη ζωή μου.
Πώς σας ακούγεται η λέξη «σύμβολο», την οποία χρησιμοποιούν αρκετοί για να σας περιγράψουν, λόγω και της ιδιότητάς σας ως Προέδρου του «Συλλόγου Πληγέντων Δυστυχήματος “Τέμπη 2023”»;
Δεν μπορώ να κατανοήσω αυτή τη λέξη. Όταν προσπαθούσα να συσπειρώσω τους συγγενείς για να δημιουργήσουμε τον Σύλλογο και να κινηθούμε πιο δυναμικά ακόμη και στο εξωτερικό, ποτέ δεν φανταζόμουν ότι αυτή η προσπάθεια θα είχε τέτοια κοινωνική απήχηση. Αυτό που εισπράττω από τον κόσμο, είτε στον δρόμο είτε μετά από ομιλίες, δεν αφορά μόνο τη συμπαράσταση προς μια μητέρα που έχασε το παιδί της – κάτι που δυστυχώς έχει συμβεί κι άλλες φορές, από κρατικές δολοφονίες – αλλά κυρίως τον αγώνα ενός πολίτη απέναντι στη διαφθορά και το βαθύ κράτος. Πιστεύω ότι η κοινωνία ταυτίστηκε με το ίδιο το γεγονός. Αυτό, αν θέλετε, είναι και το σημείο που με διαφοροποιεί από άλλους συγγενείς. Και είναι λογικό – δεν έχουμε όλοι την ίδια εσωτερική αντοχή και δύναμη.
Είστε βέβαιη ότι πρόκειται για «κρατική δολοφονία»;
Απολύτως. Και δεν μιλάμε μόνο για μια κρατική δολοφονία που προέκυψε από αμέλεια για τα χρήματα, αλλά και για την απόδειξη ότι η εκτελεστική εξουσία παρεμβαίνει και ελέγχει πλήρως τη δικαστική. Αυτό μας έχει οδηγήσει στη σημερινή κατάντια της χώρας.
Κάποια κυβερνητικά στελέχη αποφεύγουν πάντως να σας επιτεθούν δημόσια, λέγοντας «σέβομαι τη μάνα που έχασε το παιδί της»…
Αυτό εντάσσεται στον τρόπο με τον οποίο οι πολιτικοί ψεύδονται και αυτοαναιρούνται. Από τη μία με κατηγορούν ανοιχτά και από την άλλη προσπαθούν να δείξουν ένα δήθεν «ανθρώπινο» πρόσωπο. Έτσι υπάρχουν και συγγενείς που δεν αντέχουν την κατακραυγή που τεχνηέντως έχει δημιουργηθεί – όχι μόνο από την κυβέρνηση, αλλά και από την αντιπολίτευση, που επίσης τη βολεύει όλη αυτή η κατάσταση.
Σκεφτόμουν πριν σας καλέσω, ότι αν ισχύουν οι καταγγελίες περί παρακολούθησής σας, τότε ίσως δεν είμαστε μόνοι στη γραμμή…
Αυτό είναι απολύτως βέβαιο. Ισχύει 100%. Η «ενημέρωση» γίνεται άμεσα.
Παρά τις επιθέσεις, τις ειρωνείες και τη στοχοποίηση, δεν λυγίσατε;
Πριν τον θάνατο της κόρης μου, πρόσεχα πολύ την εικόνα μου. Ήμουν low profile, δεν επιδίωκα τη δημοσιότητα. Είχα τη δουλειά μου στο ιατρείο, την οικογένειά μου, μια ήσυχη καθημερινότητα. Μετά όμως, συνειδητοποίησα ότι δεν μπορώ να αρκεστώ σε μια αποζημίωση και στη σιωπή. Είπα: «Θα δώσω αγώνα! Και θα μπω μέσα στη “λάσπη”!». Ήταν απόφαση συνειδητή, με πλήρη επίγνωση των αντιδράσεων που θα προκαλούσε. Έχω δώσει μια υπόσχεση στην κόρη μου και τίποτα δεν μπορεί να με κάνει να την πάρω πίσω. Ξυπνάω κάθε μέρα με έναν στόχο: να δώσω αυτή τη μάχη.
Το κάνετε για την αλήθεια, για τη δικαιοσύνη ή για τη Μάρθη;
Για όλα αυτά μαζί. Το κάνω για να δικαιωθεί η κόρη μου. Για να μην έχω τύψεις ότι δεν στάθηκα απέναντι σε αυτό το σάπιο σύστημα, στο οποίο όλοι, λίγο ή πολύ, συμμετείχαμε με την ανοχή μας. Δεν θέλω να το βιώσει και το άλλο μου παιδί. Αυτές οι μαζικές συγκεντρώσεις ήταν μια μικρή επανάσταση της κοινωνίας απέναντι στη διαφθορά. Και είμαι περήφανη για αυτό.
Το δεύτερο παιδί σας είναι μεγαλύτερο ή μικρότερο;
Είναι μεγαλύτερο.
Πώς κρατάτε τις ισορροπίες στη σχέση σας μαζί του;
Ο αγώνας για τη δικαίωση της Μάρθης μου αφαιρεί χρόνο από τον γιο μου. Από την αρχή όμως του μίλησα ξεκάθαρα. Του εξήγησα ότι αυτή τη στιγμή επείγει το ζήτημα της Μαρθούλας. Και όχι μόνο με κατανόησε, αλλά με ενθάρρυνε.
Περάσατε ποτέ από φάση «παγώματος» μετά το δυστύχημα;
Ναι, ίσως για λίγο στην αρχή. Υπάρχει άρνηση. Δεν μπορείς να το πιστέψεις. Πολύ γρήγορα όμως μετατράπηκε σε ανάγκη για δράση: «Δεν σε προστάτευσα όσο έπρεπε. Θα κάνω όμως τα πάντα για να σε δικαιώσω».
Γιατί νιώθετε τύψεις;
Φταίω, γιατί επέτρεψα στους πολιτικούς να απαξιώσουν τη ζωή μας. Έβλεπα σκάνδαλα και έλεγα «έτσι είναι τα πράγματα». Με την ανοχή μου συνέβαλα ώστε η χώρα να φτάσει εδώ.
Όλοι περιμένουν την ανακοίνωση του νέου κόμματος…
Το κίνημα των πολιτών οργανώνεται και θα ωριμάσει ώστε να διεκδικήσει την ψήφο με αξιοπρέπεια και πρόγραμμα. Το όνομα και η ημερομηνία δεν έχουν οριστικοποιηθεί, γιατί δεν είναι προσωπική απόφαση, αλλά συλλογική.
Θα ηγείστε εσείς;
Ο ηγέτης αναδεικνύεται από τον λαό. Δεν αυτοπροτείνεται. Η επιλογή θα γίνει με δημοκρατικές διαδικασίες.
Πότε;
Όταν ολοκληρωθεί το πρόγραμμα. Η ουσία και το έργο προηγούνται του προσώπου.
Πόσο άλλαξε ο χαρακτήρας σας;
Πολύ. Δεν είμαι η ίδια. Ο πόνος μετατράπηκε σε δύναμη. Ανακάλυψα έναν άλλο εαυτό και είπα: «Από αυτόν τον χαμό, θα βγει κάτι καλό». Ίσως έτσι αλλάξει και η χώρα.
Η σχέση σας με τον Θεό υπήρχε πάντα;
Όχι έτσι. Πιστεύω βαθιά πλέον. Αντλώ δύναμη από εκεί, χωρίς να είμαι θρησκόληπτη.
Αισθάνεστε ότι σας «οδηγεί» η Μάρθη;
Είμαι βέβαιη ότι θα ήθελε να δώσω αυτόν τον αγώνα. Σαν να τη νιώθω να μου λέει: «Μαμά, θα το αφήσεις έτσι;».
Πώς την έχετε στο μυαλό σας;
Σαν άγγελο… Με φτερά, φως. Έτσι τη βλέπω πια.
Τι θυμάστε από την τελευταία σας συνομιλία;
Με πήρε δύο φορές. Την πρώτη δεν απάντησα. Τη δεύτερη μιλήσαμε βιαστικά. Μου είπε «Μαμά, θα αργήσουμε…». Αυτές οι δύο κλήσεις θα με στοιχειώνουν για πάντα.
Ελπίζατε ότι ίσως ζούσε;
Μέχρι την τελευταία στιγμή. Ήθελα να πιστέψω ότι έγινε λάθος. Αλλά δεν έγινε.
Πώς μετακινείστε πλέον;
Με αεροπλάνο. Σε τρένο δεν μπαίνω πια. Ούτε στο μετρό. Δεν το αντέχω.”
