Σε ηλικία 84 ετών πέθανε ο σκηνοθέτης και κινηματογραφιστής Γιώργος Πανουσόπουλος, αφήνοντας πίσω του ένα ιδιαίτερα σημαντικό καλλιτεχνικό αποτύπωμα. Υπήρξε μία από τις πιο ξεχωριστές και ερωτικές φωνές του ελληνικού κινηματογράφου, ένας δημιουργός που κατάφερε να αποτυπώσει όσο λίγοι το ελληνικό καλοκαίρι και την ατμόσφαιρα της πόλης, δημιουργώντας εικόνες που σημάδεψαν τη μεγάλη οθόνη.
Οι ταινίες του προβλήθηκαν σε μεγάλα διεθνή φεστιβάλ, αγαπήθηκαν από το ελληνικό κοινό και συχνά αποτέλεσαν αντικείμενο αφιερωμάτων και κινηματογραφικών αναλύσεων, επηρεάζοντας πολλές γενιές σκηνοθετών και δημιουργών του οπτικοακουστικού χώρου.
Κατά τη διάρκεια της μακράς καλλιτεχνικής του διαδρομής δημιούργησε ένα ξεχωριστό κινηματογραφικό σύμπαν, στο οποίο ο ερωτισμός, η αστική ατμόσφαιρα και το διακριτικό χιούμορ συνυπήρχαν με μια βαθιά ανθρώπινη προσέγγιση στους χαρακτήρες των έργων του.
Η πορεία του
Ο Γιώργος Πανουσόπουλος γεννήθηκε στην Αθήνα το 1942 και από νεαρή ηλικία στράφηκε προς την τέχνη της εικόνας. Σπούδασε κινηματογράφο και φωτογραφία στο εξωτερικό και ξεκίνησε την επαγγελματική του πορεία ως διευθυντής φωτογραφίας, αναπτύσσοντας μια ιδιαίτερη σχέση με τη δύναμη της κινηματογραφικής εικόνας.
Πριν αφιερωθεί πλήρως στη σκηνοθεσία, ασχολήθηκε με ντοκιμαντέρ, διαφημιστικές παραγωγές και τηλεοπτικά πρότζεκτ. Στις ταινίες του συχνά αναλάμβανε πολλαπλές ιδιότητες – από το σενάριο και τη σκηνοθεσία μέχρι τη φωτογραφία και την παραγωγή – λειτουργώντας ουσιαστικά ως ένας ολοκληρωμένος δημιουργός σε κάθε στάδιο της κινηματογραφικής διαδικασίας.
Το 1977 τιμήθηκε με διάκριση ειδικών επιτευγμάτων για τη φωτογραφία του στην ταινία «Άρχοντες» του Μανούσου Μανουσάκη.
Κατά τη διάρκεια της πορείας του συνεργάστηκε σε πολλές σημαντικές παραγωγές, ενώ η κινηματογραφική του αισθητική αποτυπώθηκε και σε διαφημιστικές δουλειές, τηλεοπτικά έργα και μεγάλες διεθνείς διοργανώσεις. Ενδεικτικό παράδειγμα αποτελεί και η συμμετοχή του στην οπτικοακουστική παραγωγή των Ολυμπιακών Αγώνων της Αθήνας το 2004.
Ως σκηνοθέτης παρουσίασε το «Ταξίδι του Μέλιτος» το 1979 και ακολούθησε το 1981 η εμβληματική ταινία «Απέναντι». Η ταινία “Μανία” του 1985 συμμετείχε στο 36ο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου του Βερολίνου, ενώ το «Μ’ αγαπάς;» του 1989 προβλήθηκε στο 46ο Διεθνές Φεστιβάλ της Βενετίας. Στη συνέχεια γύρισε την «Ελεύθερη Κατάδυση» το 1995, το «Μια Μέρα τη Νύχτα» το 2001 και την «Τεστοστερόνη» το 2004.
Η τελευταία του ταινία…
Το «Σ’ Αυτή τη Χώρα Κανείς Δεν Ηξερε να Κλαίει», που γυρίστηκε το 2018, αποτέλεσε και την τελευταία κινηματογραφική του δουλειά. Το ξέγνοιαστο «Σ’αυτή τη χώρα κανείς δεν ήξερε να κλαίει» είναι μια φωτεινή και θυμοσοφική κωμωδία, εμπνευσμένη από την αλμύρα ενός ειδυλλιακού μικρού νησιού του Αιγαίου και γεμάτη από τις χαρές και τις απολαύσεις της καθημερινότητας των απλών ανθρώπων.
Ο Γ. Πανουσόπουλος αφήνει πίσω του ένα σημαντικό έργο που συνέβαλε καθοριστικά στη διαμόρφωση της εικόνας του ελληνικού κινηματογράφου και της οπτικοακουστικής δημιουργίας, αποτελώντας πηγή έμπνευσης για νεότερες γενιές δημιουργών. Υπήρξε επίσης συνιδρυτής της Φιλμικής Εταιρείας μαζί με τον Νίκο Περάκη και τον Γιώργο Τσεμπερόπουλο.
Σύζυγός του ήταν η ηθοποιός Μπέτυ Λιβανού.
«Aντίο» από το Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης
“Κανείς δεν κινηματογράφησε το σώμα όπως εκείνος”
Το 2005, στο πλαίσιο του 46ου Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης, πραγματοποιήθηκε εκτενές αφιέρωμα στο έργο του. Τότε προβλήθηκαν οι ταινίες «Ταξίδι του μέλιτος», «Οι απέναντι», «Μανία», «Μ’ αγαπάς;» και «Ελεύθερη κατάδυση», καθώς και τηλεοπτικές παραγωγές όπως «Ταφεία», «Η γιορτή των προγόνων», «Millenium 2000» και «Η τελευταία δύση της χιλιετίας».
Το φεστιβάλ αποχαιρέτησε τον δημιουργό με σχετική ανάρτηση, στην οποία αναφέρεται μεταξύ άλλων: «
“…ο Γιώργος Πανουσόπουλος υπέγραψε μερικές από τις ομορφότερες ταινίες του ελληνικού σινεμά. Θα μας συντροφεύουν για πάντα οι εικόνες, οι έρωτες, το ελληνικό φως, η ατμόσφαιρα και τα τοπία από τις ταινίες του: Ταξίδι του Μέλιτος, Οι Απέναντι, Μανία, Μ’ Αγαπάς, Ελεύθερη Κατάδυση, Μια Μέρα τη Νύχτα, Τεστοστερόνη, Σ’ αυτή τη χώρα κανείς δεν ήξερε να κλαίει.
Το σινεμά του είναι γεμάτο υπόκωφες επιθυμίες και συναισθηματικές εκρήξεις που στοχεύουν απευθείας στην καρδιά του θεατή. Κανείς δεν κινηματογράφησε το σώμα όπως εκείνος. Με έναν αισθησιασμό ορμητικό, χειμαρρώδη, όπως ήταν και οι κινηματογραφικές εμπειρίες που μας χάρισε. Ήταν ιδρυτής της Φιλμικής Εταιρείας και είχε συμμετάσχει ως διευθυντής φωτογραφίας στις ταινίες των φίλων του Νίκου Περάκη και Γιώργου Τσεμπερόπουλου.
Οι τρεις τους ήταν η θρυλική τριάδα του νέου ελληνικού κινηματογράφου. Βραβευμένος στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης, ο Γιώργος Πανουσόπουλος είχε τιμηθεί και με ειδικό βραβείο στην 46η διοργάνωση, στο πλαίσιο αφιερώματος στο έργο του, το οποίο συνοδευόταν και από μια ειδική έκδοση. Αφήνει πίσω του μια σπουδαία κινηματογραφική παρακαταθήκη.»