Την 24η ημέρα της σύγκρουσης στο Ιράν, ο Ντόναλντ Τραμπ, σε δηλώσεις του, άφησε ανοιχτό το ενδεχόμενο τερματισμού των εχθροπραξιών μέσω διαπραγματεύσεων μεταξύ ΗΠΑ και Ιράν.
Ο Τραμπ υπαινίχθηκε ότι υπάρχουν δίαυλοι επικοινωνίας και πιθανότητες επίτευξης συμφωνίας, υπό την προϋπόθεση ότι η Τεχεράνη θα υποχωρήσει σε κρίσιμα ζητήματα, κυρίως σχετικά με τη ναυσιπλοΐα στα Στενά του Ορμούζ και τη συνολική της στάση στην περιοχή. Ταυτόχρονα, υιοθέτησε αυστηρή ρητορική, συνδυάζοντας το άνοιγμα για διάλογο με προειδοποιήσεις για στρατιωτική κλιμάκωση σε περίπτωση μη συμμόρφωσης.
Ο αντιπρόεδρος των ΗΠΑ Τζέι Ντι Βανς είχε τηλεφωνική επικοινωνία με τον πρωθυπουργό του Ισραήλ Μπέντζαμιν Νετανιάχου, στη διάρκεια της οποίας συζητήθηκαν οι προσπάθειες για την έναρξη διαπραγματεύσεων με το Ιράν. Όπως αναφέρει το Axios, οι δύο πλευρές εξέτασαν και βασικές παραμέτρους μιας ενδεχόμενης συμφωνίας που θα μπορούσε να οδηγήσει σε τερματισμό της σύγκρουσης με την Τεχεράνη.
Σύμφωνα με τις ίδιες πληροφορίες, ο πρόεδρος της ιρανικής Βουλής, Μοχάμαντ-Μπαγκέρ Γκαλιμπάφ, φέρεται να βρίσκεται στο επίκεντρο των επαφών, ενώ χώρες όπως η Τουρκία, η Αίγυπτος και το Πακιστάν λειτουργούν ως ενδιάμεσοι, μεταφέροντας μηνύματα μεταξύ Ουάσιγκτον και Τεχεράνης και επιχειρώντας να διευκολύνουν απευθείας επικοινωνία.
Ωστόσο, η ιρανική πλευρά απέρριψε κατηγορηματικά αυτά τα σενάρια. Αξιωματούχοι της Τεχεράνης διέψευσαν ότι βρίσκονται σε εξέλιξη συνομιλίες ή ότι υπάρχει πρόοδος προς συμφωνία, χαρακτηρίζοντας τις δηλώσεις Τραμπ ως “ψευδείς” και ενταγμένες σε επικοινωνιακή τακτική. Τόνισαν ότι το Ιράν δεν διαπραγματεύεται υπό πίεση ή απειλές, υπογραμμίζοντας πως η στάση του παραμένει αμετάβλητη. Οι Φρουροί της Επανάστασης ενίσχυσαν αυτή τη γραμμή με πιο επιθετική ρητορική, προειδοποιώντας για ισχυρά αντίποινα σε περίπτωση επίθεσης, γεγονός που αναδεικνύει την απουσία διάθεσης για υποχώρηση.
Η αντίθεση ανάμεσα στους αμερικανικούς ισχυρισμούς και τις ιρανικές διαψεύσεις διαμορφώνει ένα περιβάλλον έντονης αβεβαιότητας. Από τη μία πλευρά, η Ουάσιγκτον επιδιώκει να προβάλλει την εικόνα ύπαρξης διπλωματικής προοπτικής, ενώ από την άλλη η Τεχεράνη επιχειρεί να αποδομήσει αυτή την εντύπωση, παρουσιάζοντας τις ΗΠΑ ως μη αξιόπιστο συνομιλητή και απορρίπτοντας κάθε αναφορά σε μυστικές επαφές. Το αποτέλεσμα είναι μια «μάχη αφηγήσεων», όπου κάθε πλευρά επιδιώκει να επηρεάσει τη διεθνή κοινή γνώμη και να ενισχύσει τη διαπραγματευτική της θέση χωρίς να εμφανίζεται ότι υποχωρεί.
Σε αυτό το πλαίσιο, η στάση του Μπενιαμίν Νετανιάχου εμφανίζεται πιο αυστηρή και λιγότερο συμβιβαστική. Ο Ισραηλινός πρωθυπουργός δίνει προτεραιότητα στη συνέχιση της στρατιωτικής πίεσης προς το Ιράν, υποστηρίζοντας ότι μόνο μέσω ισχύος μπορεί να περιοριστεί η επιρροή της Τεχεράνης και να διασφαλιστεί η ασφάλεια της χώρας του. Δεν φαίνεται να συμμερίζεται την αισιοδοξία Τραμπ για πιθανή συμφωνία, τουλάχιστον σε δημόσιο επίπεδο, εστιάζοντας κυρίως στη στρατηγική αποτροπής.
Παράλληλα, το Ισραήλ συνεχίζει τις επιχειρήσεις κατά ιρανικών και φιλοϊρανικών στόχων, ενισχύοντας την εικόνα ότι θεωρεί τη σύγκρουση είτε αναπόφευκτη είτε ήδη σε πλήρη εξέλιξη. Η ρητορική Νετανιάχου κινείται στη λογική ότι το Ιράν συνιστά υπαρξιακή απειλή, γεγονός που περιορίζει τα περιθώρια συμβιβασμών και καθιστά πιο δύσκολη κάθε διπλωματική προσέγγιση.