Την τελευταία του πνοή, σε ηλικία 83 ετών, άφησε ο ηθοποιός Χρήστος Πολίτης, ο οποίος έγινε ιδιαίτερα γνωστός στο ευρύ κοινό μέσα από τον ρόλο του «Γιάγκου Δράκου» στην τηλεοπτική σειρά «Λάμψη».
Τη θλιβερή είδηση γνωστοποίησε με ανάρτησή του στο Facebook ο συγγραφέας Μάνος Λαμπράκης, ο οποίος έγραψε «Ο Χρήστος Πολίτης δεν βρίσκεται πια ανάμεσά μας… 1942 – 2026», συνοδεύοντας το μήνυμά του με το τραγούδι My Way του Φρανκ Σινάτρα.
Ο Χρήστος Πολίτης υπήρξε σημαντική μορφή του θεάτρου, της τηλεόρασης και του κινηματογράφου. Η θεατρική του πορεία εκτείνεται από την περίοδο 1966-1967 έως και το 1997-1998, συμμετέχοντας σε περισσότερες από 45 παραστάσεις. Στον κινηματογράφο δραστηριοποιήθηκε κυρίως από το 1968 έως το 1974, λαμβάνοντας μέρος σε συνολικά 18 ταινίες.
Στον χώρο της τηλεόρασης εργάστηκε από το 1973 έως το 2005, πρωταγωνιστώντας σε οκτώ τηλεοπτικές σειρές. Ανάμεσά τους ξεχώρισε η «Λάμψη» του Νίκου Φώσκολου, η μακροβιότερη σειρά στην ιστορία της ελληνικής τηλεόρασης με 3.457 επεισόδια. Μέσα από αυτή τη σειρά, ο Χρήστος Πολίτης μπήκε καθημερινά στα σπίτια των Ελλήνων, αφήνοντας έντονο το στίγμα του στη μικρή οθόνη ως πατριάρχης, ισχυρός επιχειρηματίας και ιδιοκτήτης της Giant, στον ρόλο του «Γιάκου Δράκου».
Ποιος ήταν ο Χρήστος Πολίτης
Ο Χρήστος Πιατουλάκης γεννήθηκε στο Ηράκλειο στις 27 Δεκεμβρίου 1942 και έγινε γνωστός στο καλλιτεχνικό στερέωμα με το ψευδώνυμο Χρήστος Πολίτης.
Βιογραφικά στοιχεία
Ήταν απόφοιτος της Δραματικής Σχολής του Εθνικού Θεάτρου το 1965. Η πρώτη του θεατρική εμφάνιση πραγματοποιήθηκε στον θίασο του Γιάννη Φέρτη και της Ξένιας Καλογεροπούλου, στο έργο Δέκα μικροί νέγροι, την περίοδο 1965-1966. Στη συνέχεια συμμετείχε στον θίασο της Τιτίκας Νικηφοράκη και του Νίκου Χατζίσκου, στα έργα Πολύ κακό για το τίποτα (1968) και Τσάι και συμπάθεια (1969). Ακολούθησαν συνεργασίες με το θέατρο του Κώστα Μουσούρη, καθώς και με το Εθνικό Θέατρο. Στο πλαίσιο αυτής της συνεργασίας εμφανίστηκε για πρώτη φορά σε αρχαία τραγωδία, στα έργα Χοηφόροι – Ευμενίδες του Αισχύλου και Ιππόλυτος του Ευριπίδη, παραστάσεις με τις οποίες συμμετείχε και σε διεθνή φεστιβάλ στο εξωτερικό.
Αποτέλεσε ιδρυτικό μέλος του Απλού Θεάτρου, στο οποίο συμμετείχε από το 1974 έως το 1990. Ο συγκεκριμένος θίασος είχε ως βασικό στόχο τη θεατρική αποκέντρωση, αρχικά μέσω περιοδειών σε ολόκληρη τη χώρα και στη συνέχεια, από το 1982, με τη δημιουργία και λειτουργία θεάτρου στην Καλλιθέα, στις παρυφές του θεατρικού κέντρου της Αθήνας. Το Απλό Θέατρο επικεντρώθηκε κυρίως σε έργα ρεπερτορίου, ανεβάζοντας δημιουργίες των Άρθουρ Μίλερ, Τενεσί Ουίλιαμς, Ο. Γκόλντσμιθ, Λούλας Αναγνωστάκη και άλλων. Υπήρξε επίσης το θέατρο που σύστησε για πρώτη φορά στο ευρύτερο ελληνικό κοινό τα έργα του Τζο Όρτον. Ο κύκλος του Απλού Θεάτρου για τον Χρήστο Πολίτη έκλεισε το 1990, με τη διάλυση του θιάσου.
Παράλληλα με τη δράση του στο Απλό Θέατρο, συνεργάστηκε με σημαντικές προσωπικότητες και θιάσους, όπως η Αντιγόνη Βαλάκου, η Αλίκη Βουγιουκλάκη, ο Αλέκος Αλεξανδράκης, ο Αλέξης Μινωτής, ο Αλέξης Σολομός, το ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ. Κρήτης και το Άρμα Θέσπιδος. Μετά την αποχώρησή του από το Απλό Θέατρο, επέστρεψε στο Εθνικό Θέατρο και συνεργάστηκε και με θιάσους του ελεύθερου θεάτρου. Στον χώρο του αρχαίου δράματος επανήλθε το 1986, δίπλα στον Αλέξη Μινωτή, με το έργο Οιδίπους επί Κολωνώ του Σοφοκλή και το 1992 με την Αντιγόνη του ίδιου συγγραφέα. Η τελευταία του θεατρική συμμετοχή ήταν στο έργο Το λιοντάρι του χειμώνα του Τζ. Γκόλντμαν, κατά τη θεατρική περίοδο 1997-1998.
Στον κινηματογράφο εμφανίστηκε για πρώτη φορά το 1968 με έναν μικρό ρόλο στην ταινία του Νίκου Φώσκολου Λεωφόρος του μίσους, ενώ το 1969 πρωταγωνίστησε στην ταινία Άγιος Νεκτάριος: Ο προστάτης των φτωχών. Την ίδια χρονιά τιμήθηκε με το βραβείο Β’ Ανδρικού Ρόλου στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης για την ερμηνεία του στην ταινία Το κορίτσι του 17. Στη συνέχεια συνεργάστηκε κυρίως με τον παραγωγό Τζέιμς Πάρις. Επανήλθε στον κινηματογράφο το 2022, ύστερα από πολυετή απουσία, συμμετέχοντας στην ταινία Broadway του Χρήστου Μασσαλά.
Η πρώτη του τηλεοπτική εμφάνιση έγινε το 1973 στη σειρά Τα δίχτυα του τρόμου. Μεταξύ άλλων, συμμετείχε στις σειρές Βασίλισσα Αμαλία, πλάι στην Αλίκη Βουγιουκλάκη και τον Δημήτρη Παπαμιχαήλ το 1975, καθώς και στην Αφροδίτη με τη Νόρα Βαλσάμη το 1977. Τη δεκαετία του 1980 οι τηλεοπτικές του εμφανίσεις ήταν περιορισμένες. Το 1991 επέστρεψε δυναμικά στην τηλεόραση με την καθημερινή σειρά του Νίκου Φώσκολου Η λάμψη, μια συνεργασία που τον καθιέρωσε στη συνείδηση του κοινού ως «Γιάγκο Δράκο», ρόλο τον οποίο υποδύθηκε για 14 χρόνια, έως το καλοκαίρι του 2005. Η συμμετοχή του στη Λάμψη αποτέλεσε μία από τις τελευταίες καλλιτεχνικές του δραστηριότητες.
Επιπλέον, κατά τις δεκαετίες του 1970 και του 1980 συμμετείχε σε αρκετές θεατρικές παραγωγές για το ραδιόφωνο και την τηλεόραση, καθώς και σε δύο παραγωγές για βίντεο στα τέλη της δεκαετίας του 1980. Τη δεκαετία του 1990 διετέλεσε για δύο χρόνια δάσκαλος στη Δραματική Σχολή Αθηνών του Γ. Θεοδοσιάδη.
Τέλος, ασχολήθηκε περιστασιακά και με την πολιτική. Το 1998 εξελέγη νομαρχιακός σύμβουλος Αθηνών με τον συνδυασμό του Θεόδωρου Κατριβάνου, θέση από την οποία αποχώρησε σε σύντομο χρονικό διάστημα. Επίσης, είχε συμμετάσχει ως υποψήφιος στο ψηφοδέλτιο Επικρατείας της Πολιτικής Άνοιξης στις βουλευτικές εκλογές του 1996.
