Μία ιδιαίτερα σημαντική και πρωτοποριακή δικαστική απόφαση εκδόθηκε στη Θεσσαλονίκη, όπου το Συμβούλιο Πλημμελειοδικών αποφάσισε να απαλλάξει πατέρα που κατηγορούνταν για γενετήσια πράξη σε βάρος της πεντάχρονης κόρης του, κάνοντας δεκτή ως αποδεικτικό στοιχείο παράνομα καταγεγραμμένη ηχογράφηση.
Στην ηχογραφημένη συνομιλία, η ανήλικη φέρεται να παραδεχόταν ότι οι ισχυρισμοί που είχαν διατυπωθεί σε βάρος του πατέρα της ήταν ψευδείς καταγγελίες. Παρότι το συγκεκριμένο υλικό είχε αποκτηθεί χωρίς νόμιμη άδεια, οι δικαστές έκριναν ότι μπορούσε κατ’ εξαίρεση να αξιοποιηθεί, καθώς αποτελούσε ουσιαστικά το μοναδικό μέσο που μπορούσε να αποδείξει την αθωότητα του κατηγορούμενου.
Η απόφαση θεωρείται ιδιαίτερα σημαντική για τη νομική πρακτική, καθώς ανοίγει τον δρόμο για αξιοποίηση παράνομα αποκτημένων αποδεικτικών μέσων όταν πρόκειται για υποθέσεις εξαιρετικά σοβαρών κακουργημάτων και όταν κρίνεται ότι υπηρετείται η αναζήτηση της αλήθειας.
Η καταγγελία της μητέρας και η έναρξη της ποινικής έρευνας
Η υπόθεση ξεκίνησε μετά από έγκληση που υπέβαλε η πρώην σύζυγος του κατηγορούμενου και μητέρα της ανήλικης, υποστηρίζοντας ότι ο πατέρας είχε προβεί σε γενετήσια πράξη σε βάρος της πεντάχρονης κόρης τους.
Είχε προηγηθεί αναφορά ψυχολόγου, η οποία παρακολουθούσε το παιδί μαζί με τη μητέρα του. Σύμφωνα με όσα είχαν αναφερθεί, η ανήλικη εμφάνιζε προβλήματα στη σχέση της με τον πατέρα της μετά από παραμονή στο εξοχικό του, φτάνοντας στο σημείο να μην επιθυμεί ούτε τηλεφωνική επικοινωνία μαζί του.
Με βάση αυτά τα δεδομένα ξεκίνησε η ποινική διερεύνηση της υπόθεσης, με τον πατέρα να βρίσκεται αντιμέτωπος με εξαιρετικά βαριά κατηγορία κακουργηματικού χαρακτήρα.
Η ηχογράφηση που ανέτρεψε την υπόθεση
Καθοριστικό ρόλο στην εξέλιξη της υπόθεσης έπαιξε μία ιδιωτική ηχογραφημένη συνομιλία, η οποία καταγράφηκε από τη σύντροφο του κατηγορούμενου και προσκομίστηκε κατά τη διάρκεια της δικαστικής διαδικασίας.
Σύμφωνα με το απαλλακτικό βούλευμα, στην ηχογράφηση ακούγεται η ανήλικη να παραδέχεται ότι όσα είχε περιγράψει σε ψυχολόγο σχετικά με δήθεν γενετήσια πράξη του πατέρα της δεν ήταν αληθινά.
Παρά το γεγονός ότι η ηχογράφηση αποτελούσε προϊόν παράνομης καταγραφής ιδιωτικής συνομιλίας, το Συμβούλιο Πλημμελειοδικών Θεσσαλονίκης έκρινε ότι μπορούσε να αξιοποιηθεί αποδεικτικά.
Στο βούλευμα επισημαίνεται ότι, λόγω της βαρύτητας της κατηγορίας και της απειλούμενης ποινής πολυετούς κάθειρξης, το συγκεκριμένο αποδεικτικό μέσο ήταν αναγκαίο και πρόσφορο για να αποδείξει την αθωότητα του κατηγορούμενου.
Οι δικαστές έκριναν επίσης ότι η χρήση του συγκεκριμένου υλικού δεν παραβίαζε την αρχή της αναλογικότητας που προβλέπεται από το Σύνταγμα.
Οι πραγματογνωμοσύνες και τα ευρήματα των ειδικών
Κατά τη διάρκεια της έρευνας πραγματοποιήθηκαν και πραγματογνωμοσύνες από παιδοψυχολόγους, ενώ ακολούθησαν και ιατροδικαστικές εξετάσεις.
Σύμφωνα με τα στοιχεία που αξιολογήθηκαν από το δικαστικό συμβούλιο, οι ιατροδικαστικές εξετάσεις δεν εντόπισαν τίποτα επιλήψιμο ή ενδείξεις που να επιβεβαιώνουν τις κατηγορίες σε βάρος του πατέρα.
Παράλληλα, οι παιδοψυχολόγοι που εξέτασαν την ανήλικη κατέληξαν στο συμπέρασμα ότι το παιδί διατηρούσε καλή σχέση, ζεστή επικοινωνία και φυσική επαφή με τον πατέρα του, κάτι που —όπως αναφέρθηκε στο πόρισμά τους— δεν θα μπορούσε εύκολα να συμβαίνει εάν είχε πράγματι τελεστεί σε βάρος της η γενετήσια πράξη που περιγράφηκε αρχικά.
Τα στοιχεία αυτά συνέβαλαν καθοριστικά στην τελική κρίση περί αθωότητας του κατηγορούμενου.
Η απαλλαγή του κατηγορούμενου και το σκεπτικό του δικαστηρίου
Με το υπ’ αριθμόν 2038/23 βούλευμά του, το Συμβούλιο Πλημμελειοδικών Θεσσαλονίκης αποφάσισε τελικά να μην παραπέμψει τον πατέρα σε δίκη και να τον απαλλάξει πλήρως από τις κατηγορίες.
Σχολιάζοντας την απόφαση, ο συνήγορος υπεράσπισης του πατέρα, Χρήστος Αποστολίδης, χαρακτήρισε το βούλευμα «ρηξικέλευθο», επισημαίνοντας ότι για πρώτη φορά αναγνωρίζεται τόσο ξεκάθαρα η δυνατότητα αξιοποίησης παράνομα αποκτημένου οπτικοακουστικού υλικού όταν αυτό αποτελεί ουσιαστικά το μοναδικό μέσο απόδειξης της αθωότητας ενός κατηγορούμενου.
