Η Μαρία Καρυστιανού, μέσω ανάρτησης, εξέφρασε έντονη κριτική στον Κυριάκο Μητσοτάκη για την απόφασή του να αναθέσει την προστασία του Μνημείου του Αγνώστου Στρατιώτη στο Υπουργείο Άμυνας.
Η πρόεδρος του Συλλόγου Συγγενών Θυμάτων των Τεμπών κατηγορεί τον πρωθυπουργό ότι με τη δήλωσή του “ακόμη και η πιο μικρή ελπίδα για δημοκρατία στη χώρα μας έσβησε”.
Επιπλέον, τον χαρακτηρίζει “θυμωμένο και φανερά αγχωμένο από την πρόσφατη δικαίωση με πρώτη αποδοχή του αιτήματος για εκταφές” και αναρωτιέται “Πώς μπορεί κάποιος να παρομοιάσει αυτή την ύστατη πράξη, που στοχεύει στο Δίκαιο και την Αλήθεια, με “τσαντίρια” και “άστοχες εκδηλώσεις”, αν δεν έχει χάσει κάθε ίχνος ενσυναίσθησης και σεβασμού στη δημοκρατία;”, αναφερόμενη στην απεργία πείνας του Πάνου Ρούτσι.
Ολόκληρη η ανάρτηση της έχει ως εξής:
Με τη σημερινή πρωινή δήλωση του Πρωθυπουργού για το μνημείο του Άγνωστου Στρατιώτη και το προκαταβολικό πνίξιμο κάθε μελλοντικού αγωνιστή – Πάνου Ρούτσι, ακόμη και η πιο μικρή ελπίδα για δημοκρατία στη χώρα μας έσβησε.
Ο Πρωθυπουργός, φανερά θυμωμένος και αγχωμένος από την πρόσφατη δικαίωση με την πρώτη αποδοχή του αιτήματος για εκταφές, προχώρησε σε μια ευθεία επίθεση εναντίον του ήρωα απεργού πείνας και πατέρα θύματος των Τεμπών, δηλαδή εναντίον της κοινωνίας που τον στηρίζει. Ο πανικός και η ανάγκη για “damage control” αποκάλυψαν την ψευδοευαισθησία.
“Μπορεί ένα ιστορικό μνημείο όπως του Αγνώστου Στρατιώτη να γίνεται πεδίο εκδηλώσεων άσχετων με την αποστολή του;” αναρωτήθηκε ο Πρωθυπουργός, δείχνοντας πρόθεση να αποκλείσει κάθε μελλοντικό αγώνα αποκάλυψης της αλήθειας που χαλάει τα σχέδιά του.
Γνωρίζει άραγε ο Πρωθυπουργός τι ακριβώς συμβολίζει το μνημείο του Άγνωστου Στρατιώτη; Σίγουρα όχι τους προνομιούχους επίορκους αξιωματούχους. Συμβολίζει την αυτοθυσία των πολιτών, τη γενναιότητα τους, την υπέρτατη αγάπη προς την πατρίδα και το δίκαιο. Δηλαδή συμβολίζει όλες εκείνες τις αξίες που ο κ. Πρωθυπουργός και η κυβέρνησή του έχουν καταπατήσει.
Υποβάθμισε τη ιερή πράξη διαμαρτυρίας ενός θλιμμένου πατέρα, υποστηρίζοντας ότι μπροστά σε αυτό το Μνημείο – σύμβολο αυτοθυσίας και ανιδιοτέλειας – βρισκόταν ένας πολίτης που διεκδικούσε το αυτονόητο: να μάθει την αλήθεια για τον θάνατο του παιδιού του από ένα έγκλημα που η ίδια η κυβέρνηση προκάλεσε και προσπάθησε να συγκαλύψει.
Πίσω από το μνημείο όμως βρίσκεται το κτίριο της Βουλής, ένα μέγαρο όπου τα τελευταία χρόνια ξεπλένονται τεράστια σκάνδαλα, παραβιάζονται κανονισμοί και νόμοι, διοργανώνονται εξεταστικές της ντροπής και προανακριτικές «μαϊμού», προκειμένου οι υπεύθυνοι βουλευτές/υπουργοί να αποφύγουν τη δικαιοσύνη.
Η μεγάλη αδικία κατά του λαού εκτυλίσσεται πίσω από το μνημείο! Μπροστά από το μνημείο, η κοινωνία είδε μια πράξη αυτοθυσίας (την απεργία πείνας), μια κραυγή ενάντια στην αδικία και παρανομία, και μια πράξη απόλυτης αγάπης του γονέα προς το παιδί του.
Πώς μπορεί αυτή η υπέρτατη αγάπη να μην αγγίξει έναν Πρωθυπουργό; Πώς μπορεί κάποιος να συγκρίνει αυτήν την ύστατη πράξη που στοχεύει στην Αλήθεια με «τσαντίρια» αν δεν έχει χάσει κάθε ίχνος ενσυναίσθησης;
Η προσπάθεια φίμωσης της διαμαρτυρίας είναι βαθιά αντιδημοκρατική και απάνθρωπη, με σκοπό να καταπνίξει κάθε φωνή που θα διαμαρτυρηθεί για την αλήθεια. Αυτό φοβούνται, αυτό προσπαθούν να καταπνίξουν. Δεν θα τους αφήσουμε. Καμία φωνή αλήθειας δεν θα σιγήσει λόγω κυβερνητικής αναλγησίας.
