Παρέμβαση με ιδιαίτερη βαρύτητα για την πορεία της ελληνικής οικονομίας πραγματοποίησε ο Γιάννης Δραγασάκης, μιλώντας την περασμένη Τετάρτη στην παρουσίαση του βιβλίου του Ανδρέα Ξανθού «Το κόκκινο νήμα. Υγεία – κοινωνία – πολιτική» (εκδόσεις Θεμέλιο).
«Το τέλος το μνημονίων χαρακτηρίστηκε ως “επιστροφή στην κανονικότητα”. Ωστόσο, αυτή η κανονικότητα αποδεικνύεται πολύ εύθραυστη, καθώς η χώρα παραμένει ευάλωτη σε μελλοντικές κρίσεις και οι ευνοϊκές συνθήκες που εξασφάλισαν η ρύθμιση του χρέους, το Ταμείο Ανάκαμψης και Ανθεκτικότητας και άλλοι θετικοί παράγοντες φαίνεται να εξαντλούνται γρήγορα και πρόωρα», υπογράμμισε ο πρώην αντιπρόεδρος και πρώην υπουργός Οικονομίας και Ανάπτυξης της κυβέρνησης Τσίπρα.
Στη συνέχεια, όπως συνηθίζει, τεκμηρίωσε την τοποθέτησή του με επίσημα δεδομένα, τα οποία αυτή τη φορά προέρχονται από τον πολυετή προϋπολογισμό που κατέθεσε η κυβέρνηση στη Βουλή. Τα στοιχεία αυτά χαρακτήρισε «ανησυχητικά», καθώς –όπως ανέφερε επί λέξει– δείχνουν ότι «μετά το 2026, που το Ταμείο Ανάκαμψης και Ανθεκτικότητας φτάνει στο τέλος του, οι επενδύσεις καταρρέουν και ο ρυθμός οικονομικής μεγέθυνσης πέφτει στα όρια της στασιμότητας: 1,7% το 2027, 1,6% το 2028 και 1,3% το 2029. Πρόκειται για πολύ αρνητικές τάσεις καθώς, αν επιβεβαιωθούν, ενδεχομένως θα θέσουν σε αμφισβήτηση και πάλι τη βιωσιμότητα του δημόσιου χρέους. Σε κάθε περίπτωση, αν δεν ανατραπούν, οι τάσεις αυτές δείχνουν ότι η κοινωνία θα περάσει ξανά δύσκολες ημέρες», προειδοποίησε.
Ο Γ. Δραγασάκης, ωστόσο, δεν περιορίστηκε στις διαπιστώσεις αυτές. Αναφέρθηκε και στο μέλλον, αλλά και στις προκλήσεις που αντιμετωπίζει η Αριστερά, αξιοποιώντας τις εμπειρίες της σημερινής συγκυρίας. «Σήμερα η κατάσταση της Αριστεράς προκαλεί απογοήτευση. Δυστυχώς ο κατακερματισμός δεν είναι ασυνήθιστη κατάσταση της Αριστεράς. Προσωπικά έζησα τέτοιες καταστάσεις και στο παρελθόν. Και τις ξεπεράσαμε», τόνισε, υπενθυμίζοντας:
«Πριν δημιουργηθεί ο ΣΥΡΙΖΑ υπήρχαν πάνω από 28 μεγάλες και μικρές οργανώσεις. Οι 16 από αυτές συγκρότησαν τον ΣΥΡΙΖΑ. Αυτό που βλέπουμε πάντως, από αξιόπιστες έρευνες που γίνονται, είναι ότι το αριστερό ημισφαίριο της κοινωνίας, η κοινωνική Αριστερά, υπάρχει. Και όχι μόνο υπάρχει, αλλά ζητά επίμονα όραμα, συγκεκριμένο πρόγραμμα, αξιόπιστη εκπροσώπηση».
Καταλήγοντας, επισήμανε ότι «ο προοδευτικός και αριστερός κόσμος ήταν πάντα παρών σε όλες τις δύσκολες στιγμές της Ιστορίας. Δεν έχω καμία αμφιβολία ότι θα κάνει και σήμερα το καθήκον του. Θα βρει τον τρόπο να δώσει μια προοδευτική διέξοδο στην πολυκρίση που ζούμε».
Τέλος, σημείωσε ότι «δεν πρέπει να υπάρξει τρίτη θητεία Μητσοτάκη. Αυτό αρχίζει να γίνεται πλειοψηφικό κοινωνικό αίτημα και πρέπει να συμβάλουν όλοι για να επιτευχθεί. Ομως αυτό δεν αρκεί. Οι προκλήσεις που ζούμε, από την κλιματική κρίση μέχρι τους πολέμους και τους εξοπλισμούς, είναι πρωτόγνωρες. Η σκέψη μας και η δράση μας, επομένως, πρέπει να προσανατολιστούν όχι μόνο στο τώρα, αλλά και στο αύριο και στο μεθαύριο, με στόχο μια Αριστερά υψηλών απαιτήσεων που έχει σαφές ιδεολογικό στίγμα, ήθος, μακροχρόνια στρατηγική, ιεραρχημένους στόχους, τεκμηριωμένες προτάσεις, πολιτικό κόμμα μαζικό, δημοκρατικά δομημένο, με συλλογική λειτουργία».
