Στη συνάντηση Μητσοτάκη – Ερντογάν αναφέρεται σε ανακοίνωσή του το Γραφείο Τύπου του ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ, ασκώντας αιχμές κατά της κυβερνητικής στάσης.
Όπως τονίζεται στο σχετικό κείμενο:
«Η σημερινή συνάντηση Μητσοτάκη – Ερντογάν, επιβεβαίωσε τις προσδοκίες ότι και οι δύο πλευρές επιδίωκαν κυρίως να στείλουν το μήνυμα ότι όλα βαίνουν καλώς στις ελληνοτουρκικές σχέσεις, χωρίς να θιγούν θέματα ουσίας.
Αποτελεί πάγια θέση του ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ, ότι πρέπει πάντοτε να υπάρχουν ανοιχτοί δίαυλοι επικοινωνίας και διάλογος με την Τουρκία, με σαφείς κόκκινες γραμμές, στο πλαίσιο μιας συγκροτημένης στρατηγικής για τις ελληνοτουρκικές σχέσεις, στη βάση του διεθνούς δικαίου.
Δυστυχώς ωστόσο, στη σημερινή συνάντηση, αναδείχθηκε για άλλη μια φορά το έλλειμμα συγκροτημένης στρατηγικής της ελληνικής κυβέρνησης, γεγονός το οποίο εκθέτει την χώρα σε προκλήσεις:
Ο κ. Μητσοτάκης, ενώ έθεσε δημόσια το ζήτημα της άρσης του casus belli από την Τουρκία, απέφυγε να θέσει το θέμα του καλωδίου στον Ερντογάν, ενώ μάλιστα στην Κοινή Διακήρυξη αναφέρεται ρητώς η πρόθεση να ενισχυθεί η διμερής συνεργασία σε ενεργειακά θέματα και θέματα ανανεώσιμων πηγών ενέργειας. Δηλαδή από την μία πλευρά θέλουμε την ενίσχυση της ενεργειακής συνεργασίας με την Τουρκία “με στόχο την περιφερειακή σταθερότητα” και από την άλλη ο Πρωθυπουργός δεν θέτει την παρεμπόδιση του καλωδίου από την Τουρκία.
Παράλληλα, τόσο στις δηλώσεις Μητσοτάκη – Ερντογάν, όσο και στην Κοινή Διακήρυξη γίνεται αναφορά σε συνεργασία στο μεταναστευτικό – προσφυγικό σε διμερές και τριμερές πλαίσιο (με Βουλγαρία) χωρίς να γίνεται καμία αναφορά στην ευρωπαϊκή διάσταση του θέματος, δηλαδή στην Κοινή Δήλωση ΕΕ – Τουρκίας του 2016, την οποία η Τουρκία έχει θέσει υπό αναστολή ειδικά όσον αφορά τις επιστροφές.
Εξίσου αρνητικό είναι και το γεγονός ότι φάνηκε εκ νέου η παντελής έλλειψη σχεδιασμού από την κυβέρνηση για επίλυση των ελληνοτουρκικών με μία στρατηγική για προσφυγή στη Χάγη.
Η κυβέρνηση θα πρέπει να κατανοήσει ότι το να μένουν εκτός ατζέντας τέτοια ζητήματα δημιουργεί σοβαρούς μελλοντικούς κινδύνους, καθώς έτσι απλώς κερδίζει χρόνο η Τουρκία για να ασκήσει πίεση αργότερα και να επανέλθει στις γνωστές της προκλήσεις όταν θα την συμφέρει η γεωπολιτική συγκυρία».
