Την ανάγκη ενίσχυσης του «Λαϊκού Μετώπου» ως τον βασικό πόλο και τη μοναδική, όπως είπε, απάντηση στην επέλαση του εγχώριου «τραμπισμού», υπογράμμισε ο πρόεδρος της Νέας Αριστεράς, Αλέξης Χαρίτσης, κατά την εναρκτήρια ομιλία του στο προγραμματικό συνέδριο του κόμματος.
Ο Αλέξης Χαρίτσης προειδοποίησε για τον κίνδυνο οι επόμενες εκλογές στην Ελλάδα «να σηματοδοτήσουν τον οριστικό συγχρονισμό της χώρας με το παγκόσμιο αντιδραστικό καθεστώς» και έθεσε το «κεντρικό πολιτικό ερώτημα»: «Θα έχει τρίτη ευκαιρία ο Κυριάκος Μητσοτάκης; Ναι ή όχι; Θα έχει την ευκαιρία να ολοκληρώσει το έργο του στην κατεύθυνση της ανελεύθερης δημοκρατίας; Θα έχει η Δεξιά και η άκρα Δεξιά την ευκαιρία να εκπληρώσει το όνειρο του κυρίου Βορίδη για την ιδεολογική ήττα της Αριστεράς;».
Στη συνέχεια ανέφερε: «Ο κύριος Μητσοτάκης σήμερα διεκδικεί ένα πράγμα: Να πείσει ότι αυτός και το κόμμα του είναι οι γνήσιοι εκφραστές της ατζέντας του τραμπισμού. Έτσι θα διεκδικήσει νομιμοποίηση».
Άσκησε κριτική στη Μαρία Καρυστιανού, σημειώνοντας: «Η αντιδραστική ατζέντα δεν γνωρίζει σύνορα. Διαποτίζει την κοινωνία. Το πρόσφατο παράδειγμα με τις δηλώσεις της κυρίας Καρυστιανού το δείχνει καθαρά. Αντί να συζητάμε πώς θα διευρύνουμε τα δικαιώματα στον 21ο αιώνα, ανοίγει ξανά συζήτηση για θεμελιώδη δικαιώματα και τις μεγάλες κατακτήσεις της δημοκρατίας μας. Δεν είναι κομματικό ζήτημα. Είναι αξιακό».
Περιέγραψε με ιδιαίτερα σκοτεινούς τόνους τις πολιτικές συνθήκες, αναφέροντας: «Η άνοδος του νέου φασισμού σε όλες του τις μορφές δεν δίνει την πολυτέλεια – τον χώρο και τον χρόνο. Γιατί η σημερινή κρίση έχει τη σφραγίδα του κατεπείγοντος. Ένα διαλυμένο και ρευστό κομματικό και πολιτικό σύστημα. Ένα τεράστιο κοινωνικό ρεύμα αποστράτευσης και αποχής. Και μια επέλαση του νέο-συντηρητισμού που διαχέεται με ταχύτητα στο κοινωνικό σώμα».
Ο Αλέξης Χαρίτσης υπερασπίστηκε τη διακυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ την περίοδο 2015-2019, υποστηρίζοντας ότι «Ήταν επιλογή ευθύνης. Επιλογή για τα συμφέροντα του λαϊκού κόσμου» και πρόσθεσε: «Στις σημερινές συνθήκες δεν έχουμε την πολυτέλεια να κρατάμε απλώς το καντήλι αναμμένο. Οφείλουμε να συγκρουστούμε μετωπικά με το σχέδιο του εγχώριου τραμπισμού. Γιατί το σχέδιο της Δεξιάς είναι ένα. Από ένα σύστημα όπου δύο κόμματα που εναλλάσσονταν στην εξουσία, δίχως αγεφύρωτες διαφορές μεταξύ τους, να πάμε σε μια πραγματικότητα όπου θα υπάρχει ένα και μόνο κόμμα εξουσίας: το κόμμα του Τραμπ!».
Κάνοντας έναν σύντομο απολογισμό της πορείας της Νέας Αριστεράς, ανέφερε: «Το δικό μας εγχείρημα έφερε την ήττα του Κασσελακισμού στην Αριστερά. Το δικό μας εγχείρημα έδωσε ανάσα αξιοπρέπειας στον ηττημένο κόσμο της Αριστεράς την πιο κρίσιμη στιγμή. Το δικό μας εγχείρημα άνοιξε τη συζήτηση εκεί που πολλοί κρύβονταν πίσω από μισόλογα και τον φόβο του πολιτικού κόστους».
Επανέλαβε ότι το 2026 το Λαϊκό Μέτωπο αποτελεί επιτακτική απάντηση στην ακροδεξιά και στον πόλεμο και ανέπτυξε τον προβληματισμό που, όπως είπε, υπάρχει εντός και εκτός του κόμματος. Απαντώντας στο επιχείρημα ότι «Δεν υπάρχουν οι προϋποθέσεις για το Λαϊκό Μέτωπο», σημείωσε: «Ποτέ δεν υπήρξαν. Κανένα Μέτωπο στην ιστορία δεν εμφανίστηκε με ώριμους συσχετισμούς. Οι συσχετισμοί παράγονται μέσα στη σύγκρουση. Δεν προηγούνται. Και γι’ αυτό επιμένω: Το Λαϊκό Μέτωπο είναι στρατηγική μεταβολής, ριζικής αλλαγής των συσχετισμών και όχι η σφραγίδα επικύρωσης υπαρχόντων συσχετισμών. Δεν είναι γραμμή αυτοδιάλυσης. Είναι γραμμή ότι η Νέα Αριστερά προσκομίζει τον κορμό της προγραμματικής συμφωνίας».
Στη συνέχεια παρουσίασε τις βασικές προγραμματικές θέσεις που, όπως είπε, μπορούν να αποτελέσουν τον άξονα μιας ευρύτερης συζήτησης για την ενότητα των κεντροαριστερών δυνάμεων και τη συγκρότηση του Λαϊκού Μετώπου:
Ένα: γενναία φορολόγηση του πλούτου, των τραπεζών, των ολιγαρχών, των καρτέλ και των ενεργειακών ομίλων.
Δύο: κατάργηση του 13ωρου και των αντιεργατικών νόμων της Δεξιάς, νέο εργατικό δίκαιο με πλήρη προστασία των εργαζομένων, συλλογικές συμβάσεις παντού, άμεση αύξηση του κατώτατου μισθού στα 1.000 ευρώ, αυξήσεις μισθών στο ύψος του πληθωρισμού και επαναφορά 13ου και 14ου μισθού για δημοσίους υπαλλήλους και συνταξιούχους.
Τρία: άμεση αντιμετώπιση της οξείας στεγαστικής κρίσης.
Τέσσερα: στροφή σε πολυδιάστατη εξωτερική πολιτική και ενεργητική διπλωματία για την ειρήνη και την ασφάλεια, τερματισμός των υπέρογκων εξοπλισμών και άμεση αναγνώριση του κράτους της Παλαιστίνης.
Πέντε: δίκαιη ενεργειακή μετάβαση με μείωση του κόστους ενέργειας.
Έξι: αναπτυξιακό κράτος με έλεγχο σε κρίσιμους τομείς, ισχυρή δημόσια παρουσία στο τραπεζικό σύστημα, στα δίκτυα και τις μεταφορές και δημόσια ΔΕΗ για τη χάραξη εθνικής ενεργειακής πολιτικής.
Εφτά: πλήρης διερεύνηση των τριών μεγάλων σκανδάλων της συγκάλυψης, υποκλοπές – Τέμπη – ΟΠΕΚΕΠΕ, ώστε να αποκαλυφθεί η αλήθεια και να αποκατασταθεί η εμπιστοσύνη στη Δημοκρατία.
Κλείνοντας το προγραμματικό σκέλος, ζήτησε από το συνέδριο να συζητήσει και να εγκρίνει τις θέσεις αυτές.
Συνεχίζοντας την επιχειρηματολογία του και απαντώντας σε ερωτήματα του εσωκομματικού διαλόγου, ανέφερε: «Το Λαϊκό Μέτωπο δεν είναι γραμμή προσχώρησης σε υπαρκτά ή ενδεχόμενα σχήματα. Είναι γραμμή ενεργής παρέμβασης, πίεσης, αναμόρφωσης και υπέρβασης του σημερινού πολιτικού σκηνικού. Δεν είναι γραμμή υποστολής της κομματικής δράσης».
Υπογράμμισε την ανάγκη ενός προγράμματος ριζικών τομών υπέρ της κοινωνικής πλειοψηφίας, αφήνοντας αιχμές προς διάφορες κατευθύνσεις: «Τώρα που είναι ξεκάθαρο ότι όλα τα πολιτικά κόμματα βρίσκονται σε κρίση. Τώρα που έχει ξεθυμάνει η λογική του άφθαρτου μεσσιανισμού. Τώρα που έχουν φανεί τα όρια κάθε είδους κομματικού πατριωτισμού».
Αναφέρθηκε και στον Αλέξη Τσίπρα, λέγοντας: «Μετά την εμφάνιση του Αλέξη Τσίπρα στην Αθήνα, όταν όλοι μιλούσαν για εξώστες και άλλες τέτοιες ανοησίες, δείξαμε ότι ο μόνος δρόμος είναι αυτός του πολιτικού διαλόγου και της ουσιαστικής κριτικής. Ακούω το επιχείρημα, μπαίνω σε συζήτηση, λέω καθαρά τη γνώμη μου. Δεν υποστέλλω τη σημαία της κριτικής, δεν κρύβομαι όμως πίσω από τη σημαία για να πω ότι δεν συζητάω».
Ολοκληρώνοντας, προχώρησε σε μια προσωπική αναφορά: «Αυτή είναι η δική μου φιλοδοξία. Να είναι η Νέα Αριστερά η δύναμη κρούσης, το πιο μαχητικό τμήμα της σύγκρουσης με την ακροδεξιά, την πολεμοκαπηλία και την ολιγαρχία, στο Λαϊκό Μέτωπο της εποχής μας. Και αυτή είναι η πρότασή μου στο συνέδριό μας. Να επιλέξουμε ότι παραμένουμε ανοιχτοί απέναντι στις εξελίξεις. Να μην κλείσουμε καμία πόρτα προκαταβολικά. Να επιλέξουμε ότι από την επόμενη μέρα αναλαμβάνουμε πολιτικές πρωτοβουλίες – όχι ρητορικές εκκλήσεις – για τη δημιουργία του ενωτικού πόλου της Αριστεράς της εποχής μας».
